In Rimpelingen ontmoeten vier mensen elkaar op een toneelvloer. Ze vertellen. Over vroeger en nu, over hun jeugd in Nederland of Marokko. Over fysieke problemen, opnieuw verliefd worden en het verliezen van een partner. Over het verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn, over levenslustig en levensmoe zijn. Ze leren elkaar steeds beter kennen. Achter de gevels zitten de anderen. Zij komen de deur niet meer uit. Ze zijn onzichtbaar geworden.  

Als je een wateroppervlak aanraakt, ontstaan er rimpelingen. Langzaam verspreiden ze zich. Een rimpeling komt obstakels tegen, maar overkomt deze door er overheen of er langs te gaan. Soms kaatst de rimpeling terug. Rimpelingen verwijzen ook naar rimpels, naar de zichtbare herinneringen aan het leven van een mens. Rimpelingen zijn het symbool voor die – soms vervloekte – tekenen van ouderdom die onontkoombaar zijn.

 
Gerda: Waar ging hij ook alweer over?
Omar: Hoe kun je dat nou vergeten?
Gerda: Gebreken Omar, gebreken komen met de  nou ja. Waar ging hij ook alweer over?
Femke: Over ouderdom!
Abdelkader: Wie is dom?

foto: Rob Huibers

Try-out: woensdag 16 november – 15.00 uur – Vorstelijk Complex
Première: donderdag 1 december – 20.00 uur – Vorstelijk Complex

Het is maart 2012. Stut Theater bestaat 35 jaar. Dat moet gevierd worden!
De Stut Surpriseparty is een avond vol verrassende acts, spannend en lekker eten en veel bomen aan tafel

Via een installatie gemaakt door HKU studenten kom je Cultuurhuis Stefanus binnen. Samen met negen andere bezoekers kom je aan een tafel te zitten. Om je heen nog negen andere tafels, verschillende tafels, andere mensen. Je kijkt naar de tafel die is gemaakt van bomen uit Overvecht: naast je bord ligt een eiersnijder. Bij je buurvrouw ligt een grote pollepel, bij je buurman een theemuts. Als iedereen goed en wel zit en je een gesprekje hebt aangeknoopt met je overbuur hoor je plotseling: ‘Welkom’. Vanaf dan zit je bij Stut Theater aan tafel. Er is lekker eten, er klinkt een lied. Het eten heeft meer betekenis dan dat je van tevoren kon bedenken. Je leert je buur aan tafel kennen. Je hoort verhalen van spelers en van elkaar. Er is genoeg te beleven. Alle zintuigen worden geprikkeld!

We willen de kwetsbaarheid én de kracht laten zien van Stut en haar werk. We willen je een avond vol plezier en verrassingen aanbieden, waarbij je na tweeënhalf uur geïnspireerd, met een positief gevoel én een volle buik naar huis gaat. 

De Stut Surprise Party vindt plaats van zaterdag 17 t/m vrijdag 30 maart. Op maandag 19 maart is première. Een gedetailleerd overzicht vindt u bij de speeldata. 

“Een uitnodiging aan de kinderen, een reünie… een familiereünie, want we zijn tenslotte familie!”
In de voorstelling Lieve kinderen nemen we een kijkje achter de voordeur van een gezin dat samenkomt op een familie reünie. De vader heeft zijn kinderen nog iets te vertellen, hij weet alleen nog niet hoe hij dit moet aanpakken. En hij blijkt niet de enige die lang zijn mond heeft gehouden.  Is het dan eindelijk tijd voor een goed gesprek?

Vooroordelen en onuitgesproken zaken uit het verleden bemoeilijken het om daadwerkelijk openhartig met elkaar te praten, elkaar te begrijpen. En zolang de gezinsleden elkaar niet willen en kunnen begrijpen, kunnen ze dan wel inzien waarom er iets zal moeten veranderen? Lieve kinderen is gebaseerd op interviews en improvisaties met de spelers. De verhalen zijn oprecht, staan dicht bij de acteurs en blijken verrassend actueel.

Toneelgroep Spotlicht maakt onder beheer van Stut Theater voorstellingen met (voormalig) dak- en thuislozen. In 2005 maakte Spotlicht de eerste voorstelling Licht Aan! Vorig jaar kwam Als de dood voor de nachten uit, de eerste voorstelling gemaakt bij Stut Theater. In Lieve kinderen wordt er niet alleen ingezoomd op het dakloos zijn, maar ook op de thuisloosheid, het gevoel geen veilige thuishaven te hebben.

Na de voorstelling is er de mogelijkheid voor een nagesprek.

Regie: William van Schagen
Tekst: Wytske Versteeg
Dramaturgie: Jochem Naafs

Première: vrijdag 17 juni 2011 ı Blauwe zaal Stadsschouwburg Utrecht ı 20.30 uur
De voorstelling speelt tot juni 2012.

Sahar vertelt het verhaal van een vrouw die als meisje opgroeit  in de  mooie stad Kabul. Zij is gelukkig met haar familie en zij  voelt zich nooit alleen, want in haar fantasie leeft Ariana. Aan dit geluk komt  abrupt een einde wanneer eerst de Mujahedin en later de Taliban aan de macht komen. Samen met haar man  vlucht zij naar het  noorden van Afghanistan. Maar vlak na de  geboorte van hun tweede  kind, keert hij niet terug naar huis. In  deze voorstelling lopen fantasie  en werkelijkheid door elkaar heen en zie je hoe Sahar uiteindelijk met haar twee kinderen  een leven in Nederland probeert op te  bouwen.

“600 raketten op 1 nacht…
 Zij braken het kristal.
 Zij verbrandden de boeken van haar vader.
 Zij braken alle spiegels van haar moeder waarop MENS  geschreven stond.
 Dat had je samen met de kleine Ariana erop geschreven,
 weet je nog?”

DEES, JUUL & HETTY is het tweede portret van het vierluik Over Vechters. Regisseur Sharon Varekamp maakt korte voorstellingen, portretten, met, voor en over bewoners uit Overvecht. Het gaat over mensen die het één en ander hebben meegemaakt in hun leven, maar toch de kracht vinden om door te vechten.

In DEES, JUUL & HETTY sluiten drie vrouwen zich uit protest op in hun flatje in Overvecht. Zij Zijn alledrie geboren in voormalig Nederlands Indië, het Indonesië van nu. Zij groeiden op in grote huizen met personeel voor de kinderen, de keuken en de tuin. Maar toen de Japanners het land bezetten, raakten zij alles kwijt en werden opgesloten in kampen. Na de oorlog werd Indonesië onafhankelijk en vertrokken vele Indische Nederlanders naar Nederland. Nu moeten de vrouwen van d egemeente hun flat uit. Voor het eerst van hun leven komen zij in opstand. De situatie doet om verschillende redenen denken aan vroeger. De leuke herinneringen delen zij met elkaar. De pijnlijke spelen zich in hun hoofden af. 

Regie: Sharon Varekamp
Tekst: Joosje Belwinkel
Duur voorstelling: 30 minuten

Lex vertelt zijn verhaal. (Ook al wil hij dat niet). Hij is 49 en kan niet lezen en schrijven. Daarom gaat hij nu naar school.
Lex vertelt over vroeger. Over thuis, zijn werk,  Elvis en de sportschool. En over Laurentien, de prinses. 
En hij vertelt dat hij vindt dat iedereen moet leren lezen en schrijven. Ook jonge mensen. Vóóral jonge mensen. 

“Op m’n werk weten ze ‘t nie eens.
Dan heb ik zoiets van: ik heb m’n bril nie bij me. 
Of dan zeg ik dat ik druk ben.
Sjon propt z’n arm soms in een mitella.
Dan zegt ie dat ie geen pen ken vasthouden.”

Mahmoud is een druk kind. Hij is druk met verenigingen, druk met regelen en druk met organiseren. Dat zit nu eenmaal in zijn bloed. Hij groeit op in Marokko onder het toeziend oog van zijn moeder en de buren. Zijn vader werkt in Nederland en komt eens in de twee jaar thuis. Op een dag moet Mahmoud kiezen: in Marokko blijven of morgen naar Nederland vertrekken.

Mahmoud is nu nog steeds druk. Druk met de wijk, druk met Nederland, druk met Marokko. Maar ook druk met opvoeden en lesgeven. Hij is leraar, getrouwd en heeft een zoon van tien. Aan Allah de keus of er nog meer kinderen komen. Inshallah.
Als kind en vader en later als opa stelt hij zichzelf telkens de vraag: Wat als ik niet deze keuze, maar die andere had gemaakt? Hoe zou mijn leven er dan hebben uitgezien? En: in hoeverre had ik daar zelf invloed op?

Tekst: Maud Lazaroms
Regie: Sharon Varekamp

Na veel oefenen, zingen uit volle borst, kletsen, plezier maken en improviseren is het dan zo ver! Het Stut Koor laat horen wat het in huis heeft. Het koor is ontstaan uit oud-spelers, vrijwilligers en andere enthousiaste zangers en zangeressen.

Op basis van eigen levenservaringen zijn in de loop der jaren al veel liedjes geschreven die in toneelstukken van Stut Theater ten gehore werden gebracht. Een aantal van deze indringende, mooie en grappige liederen zijn aangepast voor het koor.
Ook heeft het koor intussen eigen repertoire ontwikkeld. Zo zingen ze hun eigen verhaal,
van binnen uit.
Dit alles heeft geresulteerd in een mix van oude en nieuw Stutliedjes, afgewisseld met bekende Nederlandse levensliederen
en theatrale aanvullingen.

Dirigent: Bam Commijs
Regie: Donna Risa  
Duur voorstelling: 90 minuten met pauze

“Er is een huis” is te boeken t/m december 2011. Er kan ook een compilaties uit het programma van 'Er is een huis' geboekt worden. Vanaf 15 minuten tot het volledige programma. Dit alles in overleg met de dirigent en de regisseur.

foto: Rob Huibers